ณ ต้นทางแห่งนั้น . . .
ฉันเคยเดินทาง . . .อย่างโดดเดี่ยวตามลำพัง

จนวันหนึ่ง . . . ได้พบ "เขา"
และ "เรา" สัญญาจะเดินไปด้วยกัน
จับมือฉันไว้นะ แล้วเราจะฟันฝ่าอุปสรรคไปด้วยกัน
ฉันเชื่อมั่นอย่างนั้นว่า . . .จะมีเธอเคียงข้างกันตลอดเส้นทาง

ถนนนั้นช่างสดใส . . .
มีเธออยู่ใกล้ๆ เจอะเรื่องใดก็อุ่นใจทุกครั้ง
เหมือนเธอคอยแบ่งปันความอบอุ่นให้กัน
รอยยิ้ม  . . .ที่ให้ฉันมันช่างสุขใจเหลือเกิน

เมื่อทางแยกมาถึง . . .
มีอีกคนหนึ่งรอเธออยู่ . . .ที่ทางสายนั้น
ฉันเข้าใจ หากเธอต้องเดินแยกไปก็ไม่ว่ากัน
ทางที่เหลือแม้จะมีอุปสรรคนับพัน ฉันก็จะข้ามผ่านมันด้วยตัวฉันเอง

ฉันยังคงเดินทางต่อไป . . .
บอกกับตัวเองไว้ว่า  . . .ต้องเข็มแข็ง
หากหมดแรงและล้มลง ก็ต้องกัดฟันทน
เพราะถนนจากนี้ไปมีแค่ตัวเราเอง

บางครั้งที่เจ็บจนอ่อนล้า . . .
ฉันเคยกลับมาที่ทางแยกนั้น
มาซึมซับความรู้สึกดีๆ นับพัน ที่เธอและฉันร่วมกันสร้างมา
เดินไปช้าๆ . . .และเก็บเกี่ยวเอาวันเวลาเหล่านั้นไว้ในความทรงจำ
ให้ได้คิดถึงและยิ้มได้
ให้ได้อุ่นใจเมื่อเจอกับปัญหา
ให้ได้รู้สึกว่าฉันไม่เดียวดาย ถึงแม้ข้างกายจะไม่มีเธอ

เส้นทางของเธอเป็นไงบ้างนะ . . .
บนทางเดินที่ไม่มีฉันจะยังอบอุ่นไหม
หากเธออ่อนล้าและต้องการแรงใจ
อยากให้เธอลองกลับไป ซึมซับเอากำลังใจเช่นกัน
ณ ทางแยกก่อน "เรา" จากกัน มีสิ่งดีๆ คงเหลืออยู่มากมาย

แม้เส้นทางเราไม่อาจมาบรรจบกัน . . .
แต่อย่างน้อย . . .ฉันก็ดีใจที่เคยเดินร่วมทางกับเธอ