อย่าแปลกใจ...หากในวินาทีแห่งการเลิกรา
เราจะไม่เห็น...แม้แต่แววตาแห่งความเสียใจของเขา
หากมีแต่เราฝ่ายเดียว ที่เสียน้ำตา...

เพราะเมื่อวันวานที่ผ่านมานั้น
ก็มีแต่เราเพียงฝ่ายเดียว ...ที่รัก ...ที่ทุ่มเท ...และคาดหวัง

เมื่อความรักที่แลกมาไม่เท่ากัน ...
แล้วจะหวังอะไร กับความเจ็บปวดในหัวใจเขา
แม้ปากเขาจะบอกว่า ..."เสียใจ" และ "ขอโทษ"
แต่นั่น...ก็เป็นเพียงความเสียใจที่ออกมาจากปาก
เป็นเพียงคำขอโทษที่ออกมาจากปาก

เฉกเช่นกับคำว่า "รัก" ที่เขาเคยบอก
มันเป็นความรัก ที่ออกมาจากปากเท่านั้น
แต่หัวใจของเขา ... เราไม่อาจรู้ได้ว่าเขารักเราจริงหรือเปล่า

จนเมื่อวันที่เลิกรากัน ...
เราถึงได้รู้ว่า รักที่เขามอบให้ออกมาจากใจจริงหรือเปล่า

หากเขารักเราจริง และเคยรักเรา

...ในเมื่อตอนรัก เรายังรักไม่เท่ากัน แล้วเมื่อถึงวันที่ต้องเจ็บ
ความเจ็บมันจะเท่ากันได้อย่างไร...
สรุปแล้ว ...เหตุผลที่เขาไม่เจ็บปวดเมื่อเลิกกัน ...
นั่นเป็นเพราะ เขาไม่รักเรานั่นเอง ...